Piotr Siemion ur. 1961
Las Kabacki

siemion-pŻar niedzieli czuło się nawet na cienistych duktach starodrzewu. W całym Lesie Kabackim był tłok. Starsze pary, rowerzyści, dziecięce watahy, grupki miłośników przyrody z lupami. Spora część spacerowiczów wracała już na Kabaty. Rzakowiczowie pchali więc wózek pod prąd. – Chyba się zbliża potop, bo same pary w tym lesie. Patrz, najpierw dwie sarny przy tamtej spalonej szklarni, teraz dwa jamniki, ludzie też wszyscy parami – od niechcenia zauważył Aureliusz.

Finimondo, 2004

Piotr Siemion urodził się w 1961 roku we Wrocławiu. W latach 80. wyjechał do USA. Tam zrobił doktorat z filozofii. Jest także absolwentem prawa na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku (pracował jako prawnik na Wall Street). Mieszka w Warszawie. Tłumaczył literaturę angielską i amerykańską. Współpracował z „Literaturą na Świecie” oraz „bruLionem”. W 2000 roku ukazała się jego debiutancka powieść „Niskie Łąki”. Akcja „Finimondo” rozgrywa się w Warszawie w styczniu 2001 roku. Sam autor powie o tym czasie, że był to okres tuż po rozpoczęciu nowego tysiąclecia, umieścił więc swoją powieść w kontekście oczekiwań na „koniec świata”. Przemysław Czapliński tak charakteryzuje tę powieść: „Akcja »Finimondo« nie należy do wyszukanych, ale ma swoje komplikacje. Jest styczeń roku 2001. Zbliżają się wybory parlamentarne, a razem z nimi klęska prawicy i zwycięstwo lewicy. Partie z lewej strony zmierzają ku zwycięstwu nie z powodu nagle odnalezionej idei czy rosnącego poparcia ludu, lecz dlatego, że znalazły pieniądze na kampanię. Prawica też nie ma nie tylko idei, ale i pieniędzy. Grupa prawicowo-konserwatywna wpada więc na pomysł sprzedania inwestorom amerykańskim zakładów powyżej ceny, aby tak wypracowaną »wartość dodaną« spożytkować na kampanię. W grę wchodzi 12 mln dol”. Bo też sprawy finansowe są w tej książce istotne. Siemion pokazuje wzajemną koegzystencję ludzi biednych, bogatych, parweniuszy, „przesadnie bogatych”. Zamiarem Piotra Siemiona było stworzenie nowego mitu miejskiego, pokazanie miejskości Warszawy. Dodać jeszcze należy, że akcja skupia się wokół Lasu Kabackiego (tam prowadzą wszystkie nitki fabularne), w którym biega guziec. W „Finimondo” ma on pełnić funkcję mitotwórczą, jak mówi sam pisarz o funkcji tego zwierzęcia w powieści: „To jedyny prawdziwy mit miejski Warszawy, może oprócz »Złego« Tyrmanda. Prawdziwych mitów miejskich nie ma, bo przecież nie podniecamy się Syrenką ani Warsem z Sawą. Owszem, są mity ludzkie – Himilsbach, prascy cwaniacy sprzedający kolumnę Zygmunta. Jednak nowoczesny, prawdziwy i warszawski jest guziec. Innych nie znam […]”. Jest to powieść, która pokazuje współczesną Warszawę, a także to, jak stolica postrzegana jest przez ludzi z innych miast i regionów Polski. „»Finimondo« nosi podtytuł »komedia romantyczna «, ale jest powieścią o miłości, śmierci, polityce i interesach. Tytułowe »finimondo« to zagęszczony czas, w którym każdy z czwórki bohaterów dowiaduje się, kim naprawdę jest i czego pragnie. Akcja powieści toczy się na stołecznych ulicach, w biurowcach, galeriach handlowych, w autobusach, samolotach, w chmurach mgły i smogu, w zimowym Lesie Kabackim na skraju Warszawy”. Ta wypowiedź Piotra Siemiona zamieszczona na okładce bardzo dobrze oddaje klimat oraz treść tej powieści.

Las Kabacki jest największym kompleksem leśnym na terenie Warszawy. Obecnie przebiega przez niego południowa granica Warszawy. Las Kabacki zajmuje teren o powierzchni 920 ha, sięga aż do Powsina i Pyr. Jego drzewostan jest wielopiętrowy, sosnowy oraz sosnowo-dębowy. Można tam spotkać także brzozę, modrzew i lipę. W lesie występują drobne zwierzęta. „Encyklopedia Warszawy” podaje, że jest to „szczególny obiekt przyrodniczy”. W 1938 roku teren ten został zakupiony przez Zarząd Miasta od Branickich. W czasie II wojny światowej las był miejscem masowych mordów ludności Warszawy (największa egzekucja odbyła się 9 czerwca 1942 roku). W 1987 roku miała tu miejsce katastrofa samolotu PLL „Lot”. Ił 62 M „Tadeusz Kościuszko” rozbił się, w wyniku czego zginęły 183 osoby. Obecnie stoi tam obelisk upamiętniający tamtą katastrofę.

Paweł Stangret

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *