Krystyna Siesicka ur. 1928
Ulica Krucza

SIESICKATeraz przerywam pisanie. Dochodzi piąta. O piątej Michał ma czekać na mnie na Kruczej. Umówiliśmy się pod moim ukochanym neonem, najpiękniejszym chyba ze wszystkich neonów Warszawy, tam gdzie śliczna kobietka w krynolince pilnuje sklepu cukierniczego pod tytułem „Bombonierka”.

Jezioro osobliwości, 1966

Powieść „Jezioro osobliwości” Krystyny Siesickiej miała pierwsze wydanie w roku 1966. W 1972 została przeniesiona na ekran przez Jana Batorego, który scenariusz do filmu napisał wspólnie z autorką. Krystyna Siesicka, z wykształcenia dziennikarka, debiutowała w roku 1966 powieścią „Zapałka na zakręcie”. Jest autorką kilkudziesięciu książek dla dzieci i młodzieży. Przez wiele lat pisywała także do czasopisma „Filipinka” oraz „Kobieta i Życie”. Utwory Siesickiej to dziś już klasyka literatury młodzieżowej. W najnowszych książkach pisarka stara się poruszać aktualne problemy nastolatków, podejmuje trudne tematy, takie jak choćby narkomania. Obok „Jeziora osobliwości” i „Zapałki na zakręcie”, do najbardziej znanych powieści autorki należą: „Beethoven i dżinsy”, „Fotoplastykon”, „Ludzie jak wiatr”, „Dziewczyna Mistrza Gry”, „Pejzaż sentymentalny” oraz „Chwileczkę, Walerio…”. W 2000 roku Krystyna Siesicka została uhonorowana medalem Polskiej Sekcji IBBY (Stowarzyszenie Przyjaciół Książki dla Młodych) za całokształt twórczości. „Jezioro osobliwości” to historia Marty, warszawskiej nastolatki, uwikłanej w trudne relacje z matką i jej nowym mężem. Życie bohaterki komplikuje fakt, że Michał, chłopak, w którym się zakochała, jest równocześnie synem jej ojczyma. Marta stara się poradzić sobie z problemami w szkole, w rodzinie i w miłości. Książka ma ciekawą konstrukcję – narracja w trzeciej osobie przeplata się z zapiskami z pamiętnika głównej bohaterki. Warszawa ukazana w powieści to Warszawa lat 60. ubiegłego wieku. Bohaterka robi gwiazdkowe zakupy na Brackiej, umawia się na randki na Kruczej i na placu Teatralnym, często spaceruje z czarnym pudlem po cichej i spokojnej śródmiejskiej uliczce Baczyńskiego. Jan Pacławski tak pisał o Krystynie Siesickiej: „Twórczość jej wyróżnia zarówno duża znajomość psychologii dorastającego pokolenia i nurtujących je problemów moralnych, które niesie współczesna faza rozwoju cywilizacji, jak i wysoka kultura literacka, przemyślana fabuła, dalece zindywidualizowana konstrukcja postaci oraz niebanalne zazwyczaj rozwiązywanie komponowanych konfliktów”. W „Nowym słowniku literatury dla dzieci i młodzieży” czytamy: „We wszystkich swych powieściach i opowiadaniach autorka podejmuje typowe problemy dorastającej młodzieży w kontekście najbliższego otoczenia – rodziny, szkoły, grupy rówieśniczej. Ukazuje różnorodne portrety dziewcząt i chłopców, próbujących określić swą postawę wobec życia. Książki jej, pisane lekko, cieszą się dużym powodzeniem wśród nastolatków”.

Ulica Krucza ciągnie się od zbiegu ulic Pięknej i Mokotowskiej do zbiegu Brackiej i Chmielnej. Została przeprowadzona około roku 1770. Kończyła się wtedy ślepo przy ulicy Nowogrodzkiej, bo przedłużenie utrudniał podmokły grunt. Od jego czarnej barwy zwano go „Krukiem ” i stąd wzięła się nazwa Krucza. W XVIII wieku zabudowano jedynie kilka skrzyżowań, resztę terenu zajmowały ogrody. W 1823 roku Krucza została połączona z wytyczonymi wówczas Alejami Jerozolimskimi. Po 1870 roku przy ulicy stanęło wiele kamienic trzy- i czteropiętrowych, ze sklepami na parterach. W początkach XX wieku właśnie tu można było kupić najpiękniejsze damskie kapelusze. W czasie powstania warszawskiego zabudowa ulicy została prawie w całości spalona. Po wojnie ulicę przedłużono do Brackiej. W początkach lat 50. przy Kruczej wybudowano szereg gmachów ministerialnych i biurowych, a pod koniec lat 50. Grand Hotel. Nieistniejąca już cukiernia „Bombonierka”, z neonem damy w stylowej sukni, mieściła się na rogu Kruczej i Hożej.

Małgorzata Büthner-Zawadzka

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *